even geduld

We vragen je nog een weekje geduld lieve lezer!

Iris heeft mij een bundeltje papier gegeven die ik tegen de volgende week zal publiceren.

Je kan zien dat ze onder zorgen voor haar moeder gebukt gaat, maar ze heeft toch tijd gevonden om te schrijven.

En wat er klaar heeft gemaakt dat lezen jullie volgende week

Anker Tong

Advertenties

een tijdje zonder

Jullie zullen het een tijdje zonder berichten over het leven van Sammy moeten stellen.

– Iris wordt helemaal opgenomen door de zorg voor haar moeder.

– Crisis op mijn werk (ik hoop dat we in dit land nog een tijdje zullen kunnen blijven)

even niet dus

 

 

Terug

We zij net terug.

Net, terug.

Uitpakken, Iris nog niet gezien

Op het tafeltje in het achterhuis ligt geen bericht.

wel…wat kan ik jullie dan vertellen?

Niets?

De rompslomp van onze terugreis?

Wie zou daar wijzer van worden?

Wachten op de luchthaven

drukte – daardoor lijkt het wel of de vitamines van rust uit mijn lichaam vervlogen zijn.

De kinderen zijn moe maar monter.

Maria-Letizia schakelt tijdens zo een reis over naar haar “organiserende modus”:

Ze wordt de stengel in de branding: ze staat, recht en lenig, schouwt overschouwt alles met haar flitsende blik en leidt alles in goede banen

Alles ziet zij eerder dan ik – aan welke rij we beter aanschuiven in de luchthaven .
Hoe we best onze taken verdelen.
Waar we de bus we dienen te nemen.

En ik loop daar zo maar bij met onze kleinste op mijn rug -moe maar gerustgesteld.

Dus, voilà, we zijn terug.

Morgen weer aan de slag en de kinderen terug naar school.

Aanstaande donderdag spijbelen ze mee met de Belgische jongeren.

Ja het is hun toekomst, en hun mama stapt met ook mee.

… en ik zou

 

Anker! Anker! Waar ben je? – hoor Maria-Letizia roept mij

neen, nu geen tijd

Volgende week beter!

Dan hervatten we onze zoektocht naar de geheimen van Sammy

 

 

marooned

Ook de kabelbaan heeft het vandaag begeven – maar geen nood – we zitten nog lang niet door onze voorraden heen.

De cabine hangt halverwege de bergflank – plots gestopt- heen en weeg wiegend met de wind – een zielig gezicht, eigenlijk – een berekend risico – de reden waarom geen personen mee mochten reizen.

Je kent maar het waarom van een reden wanneer je de gevolgen ervan ziet.

Er waren verschillende reizigers hier in het dorp die veel weerwerk boden toen de gidsen geen personen langs de kabelbaan toelieten – en eigenlijk begreep ik dat ook niet zo goed – de cabine vertrok hier telkens haast leeg – op enkele postzakken na – waar om mocht niemand mee? We zouden gered zijn aan de andere kant.

Sommige “heethoofden” hadden zelfs een beurtrol opgesteld om zeker te zijn als eerste weg te kunnen. Maria-Letiza en ik stonden al dat druk gedoe een beetje of een afstand te bekijken – Hoe mensen zich in zo’n situatie kunnen gedragen…

Ik had gezien dat er vlagposten langs langs een weg stonden – bestemd voor hangende vlaggen – publiciteitsspandoeken eigenlijk, in “T ” vorm op een telescopische as gemonteerd.

Die brachten mij op een idee:

Iedereen is hier druk in de weer om de meters sneeuw van de daken te verwijderen – wat een moeizame en gevaarlijke karwei is – maar ik heb een oplossing gevonden : Wanneer je de telescopische arm van die vlaggenmast losmaakt en helemaal uitrekt (3-4 meter) en je drukt die dan in de sneeuw op het dak – dan hoef je beneden maar te trekken  – Als een reusachtige zwabber haalt de “T” onderliggende sneeuw weg en daardoor komen de hopen die daarboven liggen gelijk mee – hier gaat dat ruimen nu in een mum van tijd.

We laten hier de dingen op hun beloop en berusten in ons zalig lot – het genoegen om even van de wereld afgesloten te zijn.

Ik vraag me af of dit bericht jullie zal bereiken?

 

 

 

Intermezzo / sneeuwwit

af en toe connectie internet

genoeg voor een mailtje,

maar hulp is onderweg!

er is een kabelbaan die op mirakuleuze wijze toch blijft werken en die over twee bergtoppen de vallei met het stadje verbindt, langs daar worden we bevoorraad.

Langs de bergpas is iedere doorgang nu onmogelijk.

de kinderen blijven het prettig vinden, ze hoeven niet naar school.

Maria-Letizia heeft eindelijk tijd gevonden om bij te lezen  – dat is het liefst wat ze doet, ze koopt iedere vrijdag de litteraire bijdrage van Le Monde.

Ik sport, en mijn werk…zouden ze met de handen in het haar zitten zonder mij?

Van het Westelijk front geen nieuws.

De wereld draait zonder mij verder.

Heerlijk!

ingesneeuwd

ingensneeuwd

we worden bevoorraad langs een kabelbaan

wij geraken niet terug

 

heerlijk stil en af en toe een doffe knal of een fel gekraak

zelfs het kerkklokje kan niet meer kleppen

heerlijke rust

Om Mani Padme Hum

 

sneeuw SNEEUW ondoordringbaar Wit

Sneeuw en

sneeuw volgt en

daarachter nog

andere sneeuw tot

zover

de

blik

reikt

 

 

 

wit

 

 

 

 

Wit – even wit als deze pagina hier voor je ogen

 

 

 

 

wit

 

 

 

 

 

 

Ondoordringbaar Wit

 

 

 

 

wit tot ginds

 

 

 

 

en ginds wit

 

 

 

 

 

sneeuwwit sneeuwwitje

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

sneeuwblind

 

 

 

 

 

 

we zitten hier vast!

 

 

 

 

(jullie horen wel volgende week of we hier uit zijn geraakt, ondertussen…)

 

 

even geduld

Beste lezer,

Wij vertrekken naar de sneeuw en Iris is wegens de zorg voor haar moeder niet in staat om nu met “Sammy” bezig te zijn.

Wij wensen je een zalige kerst en een gezellige eindejaar!

Tot later,

Tot volgend jaar!

Anker Tong

55 – Geluid en stilte

Er is wat aan de hand met Iris.

Gisteren kwam ze hier toe, helemaal overstuur, huilen, ze wilde Maria-Letizia spreken.

later vernam ik dat haar moeder, tijdens een helder moment bij haar ziekte, aan Iris heeft toevertrouwd dat ze seksueel misbruikt werd in haar jeugd.

Dat moet net voor de oorlogsjaren geweest zijn. Net aan de aanvang van haar puberteit.

Ze heeft dit heel haar leven voor Iris verzwegen. – En wellicht voor iedereen…

Dat gewicht dat die vrouw het grootste deel van haar leven heeft meegesleept – dat geheim dat ze als meisje gedwongen werd om te bewaren.  En dat ze har hele leven heeft bewaard. En die lijfelijke vernedering. En die schaamte.

Misschien waren dit haar eerste “seksuele” ervaringen?

Ik zelf heb Iris’ moeder slechts enkele keren kort ontmoet.

Een vriendelijke, kleine, wat schuchtere vrouw. (Nu kunnen wij haar soms horen roepen.)

De zorg voor haar zieke moeder heeft Iris reeds zo sterk opgenomen en nu nog dit.

Hoe langer ik in dit land verblijf hoe meer ik denk dat iedere familie hier iets te verbergen heeft.

De mensen schijnen hier boven op het begraven geheim van hun voorouders te leven.

Een ondergrondse geest die ieder moment die steen kan wegrollen.

En waar staan ze dan! –

Heel die beschutting ,heel dat ornament, brokkelt af, heel die gevel tuimelt dan naar beneden…

Jullie missen rituelen.

Jullie missen de biecht.

Jullie missen een moment van onderling vertrouwen

Jullie kunnen geen onderliggende spanningen delen

Jullie willen er allemaal goed uitzien voor elkaar, toonbaar zijn…

Maar wanneer jullie maskers afvallen zijn jullie gebrekkig en schamel en hulpeloos.

De anderen zullen op dat moment jullie dan niet komen helpen, neen, zij blijven staan en ze kijken.

Dat is me reeds vroeg opgevallen wanneer ik mijn geboorteland verliet om naar hier te komen – ‘het Westen’ zoals jullie dat noemen.

Jullie zijn onbeholpen

Jullie zijn toeschouwers van jullie eigen leed

Jullie kunnen jullie eigen pijn niet aan

Jullie staren naar anderen via jullie computerscherm

of via andere media, of op straat

Jullie kunnen geen blikken aan

dat merk ik wanneer ik door de stad wandel en de passanten vriendschappelijk  probeer toe te lachen, zoals ik dat in mijn land zou doen – jullie dan kijken dan snel  weg

Jullie hebben daar een truukje voor – een snelle ontwijkende oogbeweging, een reflex.

Omdat jullie allemaal met een vreselijke geheim schijnen rond te lopen dat jullie met niemand kunnen delen.

Jullie hebben geen rituelen meer om dood en lijden een plaats te geven.
Het hoort gewoon niet bij jullie samenleving.

Ook seks gebeurt verborgen. Achter gesloten deuren.

Dat een seksueel samenzijn kan hier misdaad, agressie en onderdrukking kan betekenen…

Een jong meisje werd misbruikt wanneer ze nagenoeg twaalf jaar was, net voor de oorlog. Door iemand met een erg hoge status.

Verzwijgen jullie om status redenen?

Is dat de reden voor jullie geheimhouding?

Het heeft ons allemaal beroert, wat er met Iris’ moeder is gebeurt. Het heeft ons erg veel vragen doen stellen over deze samenleving hier.

Jullie taboes zijn jullie familiegeheimen geworden

 

Hello darkness, my old friend
I’ve come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence
In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone
‘Neath the halo of a street lamp
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence
And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more
People talking without speaking
People hearing without listening
People writing songs that voices never share
No one dared
Disturb the sound of silence
“Fools” said I, “You do not know
Silence like a cancer grows
Hear my