57 – Schijn-luisteren

Sammy werd zo’ één van die kinderen waarvan men zegt zei dat ze veel aan hun ouders te danken hebben.
Jongeren die schuw zijn, gebogen lopen, met handen in de zakken, die niet of nauwelijks opkijken, niet antwoorden, iets te beleefd zijn, onzeker zijn en vooral stotteren wanneer ze proberen een woord uit te brengen, die weinig of geen vrienden hebben, niet bijster zijn op school, bij niets betrokken zijn, geen jeugdbeweging, geen sport,
Die thuis zitten, voor tv, of lezen, of zich lang eenzaam afzonderen op hun kamertje en door het raam turen –
Sammy had minder en minder vrienden en op de duur helemaal geen meer.
zijn studies verliepen slecht, hij moest overzitten en het ging alsmaar slechter.
Hij sprak nog enkele woorden wanneer hem iets werd gevraagd en op de duur zei hij helemaal niets meer
Hij alleen aan de bank in de onpare klas
Hij kreeg het moeilijk met ongeveer alles.
Leed regelmatig aan migraine, keelontstekingen
voelde zich suf van de hooikoorts
wist niet meer wat levenslust was
Het dagelijks bestaan stond voor hem als een opgave.
Zijn toekomst, een zwaar blok dat hij ternauwernood in beweging zou kunnen brengen
Zijn lijf voelde loom. Dat zelfs iedere vertering als een belastende taak volbracht.
Anderen betekenden voor Sammy storingen in verschillende vormen.
Anderen waren pijn in wijzigende gestalten. Nooit brachten zij rust of vriendschap, steeds op de hoede zijn…
Hij zag geen toekomst, tenzij die van een grijze bediende, een dwalende schaduw in een suf kantoor.
en hij zat nog op de schoolbanken…
De lessen konden zijn aandacht hooguit enkele minuten vast houden, alvorens ze eindeloos afdreven.

Sammy was expert geworden in schijn-luisteren. Zijn ogen volgden de leraar maar zijn gedachten wandelden hun eigen wegen.
Ouders hadden hem in de economieklas gedumpt
Omdat ze aanvoelden dat hij dat het meeste haatte en nooit zijn weg tussen cijfers en handel in goederen vinden zou?

Was dat zo? Aan hem kon je dat niet vragen.
Hij wist nooit wat hij wou, welk beroep hij zou kiezen…
en de leerkrachten zagen ook niets in hem –
of beter gezegd niemand vond het zijn taak of zijn functie om enige moeite te ondernemen om Sammy te begrijpen.
de tijd verstreek, hij groeide op, werd een jongeling
hij leed
en dat was alles

Advertenties

56 – Luie Sammy

Sammy was lui.
Of toch zo beschreef de leraar hem tijdens ouderdag.
Hij antwoordde goed in de klas maar deed zijn werk niet.
“Hij kan maar hij wil niet”
Victor Vander Straet, Sammy’s vader keerde woedend terug naar huis – “nooit ga ik nog naar een oudervergadering” om zo’n affronten te moeten aanhoren.
Waarom was Sammy lui?
Daar stelde zich niemand vragen over.
“Hij zou ’s ochtends vroeger moeten opstaan en gymnastiek doen
dat zou een man van hem maken!” zei vader
Maar niets van dat gebeurde.
Het gezin zat rond het avondmaal en zoals gewoonlijk gleden de blikken van hem weg over Sammy naar zijn broertje of naar beneden.
Sammy werd nooit aangekeken aan tafel.
Nooit eigenlijk. Ook niet wanneer het gezin voor de tv had postgevat.
Natuurlijk niet.
Inderdaad – Sammy’s schoolresultaten waren niet denderend.
“Hij zal nooit een uitblinker worden” had de schoolpsycholoog gezegd.
Vader deed steeds smalend over alles wat zijn oudste aanging. Alsof iets nooit belangrijk zou kunnen zijn wanneer het Sammy aanging.
Hij – Victor – was belangrijk, dat kon je toch zo zien, wat zou heel dit gezin zonder hem kunnen beginnen?

Alles hing van hem af.
Hij was de rots in de branding voor een vertwijfelde moeder, en de schitterende ster van Sammy’s broertje Ruddy.
Sammy zou ingenieur kunnen worden – had vader ooit gezegd.
Maar ingenieur worden interesseerde Sammy helemaal niet. Hij was eerder betrokken bij de fotografie studenten die regelmatig aan huis kwamen.
Vader werkte op zaterdag in het fotowinkeltje van oom. En was zo met de studenten in contact gekomen.
Ze discussiereden heftig in het salonnetje voor de televisie uitzendingen begonnen. Sammy kwam daar stilletjes bij zitten en luisterde naar ieder woord.
Ze hadden het niet over dingen van de school maar over dromen en creatie, over een nieuwe maatschappij, over fotografie en film, en hoe er daar in die wereld aan toe ging.
Soms brachten zij een fotomodel mee. Waarvan Sammy de naakte beelden te zien kreeg.
Het waren grote ranke lenige vrouwen met lange blonde of bruine haren en heel korte rokjes met lange welgevormde benen .
De foto’s toonde hoe weelderig hun borsten en heupen waren waarover hun haar weelderig golfde als een waterval.
Ze waren vrank en vrij leefden uitbundig een hadden passionele relaties.
De anderen schuifelden grijs door het leven, dacht Sammy, dit is anders, maar niets kon hem zeggen dat dit ook zijn weg zou kunnen worden.
Voor hem lag de grijze weg van kantoorbediende open, wanneer het hem dan toch niet lukte om ingenieur te worden. Klassieke piano te spelen en later met een grote wagen of te rijden.

Hij zag in hemzelf wat zijn ouders hem lieten zien: dat hij helemaal niets was, helemaal niemand, dat hij zijn dromen beter vergat de wereld onder ogen diende te zien en te ervoor te zorgen zich langs de goede kant van de zweep te houden – als hij dat tenminste kon.

even geduld

We vragen je nog een weekje geduld lieve lezer!

Iris heeft mij een bundeltje papier gegeven die ik tegen de volgende week zal publiceren.

Je kan zien dat ze onder zorgen voor haar moeder gebukt gaat, maar ze heeft toch tijd gevonden om te schrijven.

En wat er klaar heeft gemaakt dat lezen jullie volgende week

Anker Tong

een tijdje zonder

Jullie zullen het een tijdje zonder berichten over het leven van Sammy moeten stellen.

– Iris wordt helemaal opgenomen door de zorg voor haar moeder.

– Crisis op mijn werk (ik hoop dat we in dit land nog een tijdje zullen kunnen blijven)

even niet dus

 

 

Terug

We zij net terug.

Net, terug.

Uitpakken, Iris nog niet gezien

Op het tafeltje in het achterhuis ligt geen bericht.

wel…wat kan ik jullie dan vertellen?

Niets?

De rompslomp van onze terugreis?

Wie zou daar wijzer van worden?

Wachten op de luchthaven

drukte – daardoor lijkt het wel of de vitamines van rust uit mijn lichaam vervlogen zijn.

De kinderen zijn moe maar monter.

Maria-Letizia schakelt tijdens zo een reis over naar haar “organiserende modus”:

Ze wordt de stengel in de branding: ze staat, recht en lenig, schouwt overschouwt alles met haar flitsende blik en leidt alles in goede banen

Alles ziet zij eerder dan ik – aan welke rij we beter aanschuiven in de luchthaven .
Hoe we best onze taken verdelen.
Waar we de bus we dienen te nemen.

En ik loop daar zo maar bij met onze kleinste op mijn rug -moe maar gerustgesteld.

Dus, voilà, we zijn terug.

Morgen weer aan de slag en de kinderen terug naar school.

Aanstaande donderdag spijbelen ze mee met de Belgische jongeren.

Ja het is hun toekomst, en hun mama stapt met ook mee.

… en ik zou

 

Anker! Anker! Waar ben je? – hoor Maria-Letizia roept mij

neen, nu geen tijd

Volgende week beter!

Dan hervatten we onze zoektocht naar de geheimen van Sammy

 

 

marooned

Ook de kabelbaan heeft het vandaag begeven – maar geen nood – we zitten nog lang niet door onze voorraden heen.

De cabine hangt halverwege de bergflank – plots gestopt- heen en weeg wiegend met de wind – een zielig gezicht, eigenlijk – een berekend risico – de reden waarom geen personen mee mochten reizen.

Je kent maar het waarom van een reden wanneer je de gevolgen ervan ziet.

Er waren verschillende reizigers hier in het dorp die veel weerwerk boden toen de gidsen geen personen langs de kabelbaan toelieten – en eigenlijk begreep ik dat ook niet zo goed – de cabine vertrok hier telkens haast leeg – op enkele postzakken na – waar om mocht niemand mee? We zouden gered zijn aan de andere kant.

Sommige “heethoofden” hadden zelfs een beurtrol opgesteld om zeker te zijn als eerste weg te kunnen. Maria-Letiza en ik stonden al dat druk gedoe een beetje of een afstand te bekijken – Hoe mensen zich in zo’n situatie kunnen gedragen…

Ik had gezien dat er vlagposten langs langs een weg stonden – bestemd voor hangende vlaggen – publiciteitsspandoeken eigenlijk, in “T ” vorm op een telescopische as gemonteerd.

Die brachten mij op een idee:

Iedereen is hier druk in de weer om de meters sneeuw van de daken te verwijderen – wat een moeizame en gevaarlijke karwei is – maar ik heb een oplossing gevonden : Wanneer je de telescopische arm van die vlaggenmast losmaakt en helemaal uitrekt (3-4 meter) en je drukt die dan in de sneeuw op het dak – dan hoef je beneden maar te trekken  – Als een reusachtige zwabber haalt de “T” onderliggende sneeuw weg en daardoor komen de hopen die daarboven liggen gelijk mee – hier gaat dat ruimen nu in een mum van tijd.

We laten hier de dingen op hun beloop en berusten in ons zalig lot – het genoegen om even van de wereld afgesloten te zijn.

Ik vraag me af of dit bericht jullie zal bereiken?

 

 

 

Intermezzo / sneeuwwit

af en toe connectie internet

genoeg voor een mailtje,

maar hulp is onderweg!

er is een kabelbaan die op mirakuleuze wijze toch blijft werken en die over twee bergtoppen de vallei met het stadje verbindt, langs daar worden we bevoorraad.

Langs de bergpas is iedere doorgang nu onmogelijk.

de kinderen blijven het prettig vinden, ze hoeven niet naar school.

Maria-Letizia heeft eindelijk tijd gevonden om bij te lezen  – dat is het liefst wat ze doet, ze koopt iedere vrijdag de litteraire bijdrage van Le Monde.

Ik sport, en mijn werk…zouden ze met de handen in het haar zitten zonder mij?

Van het Westelijk front geen nieuws.

De wereld draait zonder mij verder.

Heerlijk!

ingesneeuwd

ingensneeuwd

we worden bevoorraad langs een kabelbaan

wij geraken niet terug

 

heerlijk stil en af en toe een doffe knal of een fel gekraak

zelfs het kerkklokje kan niet meer kleppen

heerlijke rust

Om Mani Padme Hum

 

sneeuw SNEEUW ondoordringbaar Wit

Sneeuw en

sneeuw volgt en

daarachter nog

andere sneeuw tot

zover

de

blik

reikt

 

 

 

wit

 

 

 

 

Wit – even wit als deze pagina hier voor je ogen

 

 

 

 

wit

 

 

 

 

 

 

Ondoordringbaar Wit

 

 

 

 

wit tot ginds

 

 

 

 

en ginds wit

 

 

 

 

 

sneeuwwit sneeuwwitje

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

sneeuwblind

 

 

 

 

 

 

we zitten hier vast!

 

 

 

 

(jullie horen wel volgende week of we hier uit zijn geraakt, ondertussen…)