Snowboarding!

Prettige feesten!

even geduld

Beste lezer,

Wij vertrekken naar de sneeuw en Iris is wegens de zorg voor haar moeder niet in staat om nu met “Sammy” bezig te zijn.

Wij wensen je een zalige kerst en een gezellige eindejaar!

Tot later,

Tot volgend jaar!

Anker Tong

55 – Geluid en stilte

Er is wat aan de hand met Iris.

Gisteren kwam ze hier toe, helemaal overstuur, huilen, ze wilde Maria-Letizia spreken.

later vernam ik dat haar moeder, tijdens een helder moment bij haar ziekte, aan Iris heeft toevertrouwd dat ze seksueel misbruikt werd in haar jeugd.

Dat moet net voor de oorlogsjaren geweest zijn. Net aan de aanvang van haar puberteit.

Ze heeft dit heel haar leven voor Iris verzwegen. – En wellicht voor iedereen…

Dat gewicht dat die vrouw het grootste deel van haar leven heeft meegesleept – dat geheim dat ze als meisje gedwongen werd om te bewaren.  En dat ze har hele leven heeft bewaard. En die lijfelijke vernedering. En die schaamte.

Misschien waren dit haar eerste “seksuele” ervaringen?

Ik zelf heb Iris’ moeder slechts enkele keren kort ontmoet.

Een vriendelijke, kleine, wat schuchtere vrouw. (Nu kunnen wij haar soms horen roepen.)

De zorg voor haar zieke moeder heeft Iris reeds zo sterk opgenomen en nu nog dit.

Hoe langer ik in dit land verblijf hoe meer ik denk dat iedere familie hier iets te verbergen heeft.

De mensen schijnen hier boven op het begraven geheim van hun voorouders te leven.

Een ondergrondse geest die ieder moment die steen kan wegrollen.

En waar staan ze dan! –

Heel die beschutting ,heel dat ornament, brokkelt af, heel die gevel tuimelt dan naar beneden…

Jullie missen rituelen.

Jullie missen de biecht.

Jullie missen een moment van onderling vertrouwen

Jullie kunnen geen onderliggende spanningen delen

Jullie willen er allemaal goed uitzien voor elkaar, toonbaar zijn…

Maar wanneer jullie maskers afvallen zijn jullie gebrekkig en schamel en hulpeloos.

De anderen zullen op dat moment jullie dan niet komen helpen, neen, zij blijven staan en ze kijken.

Dat is me reeds vroeg opgevallen wanneer ik mijn geboorteland verliet om naar hier te komen – ‘het Westen’ zoals jullie dat noemen.

Jullie zijn onbeholpen

Jullie zijn toeschouwers van jullie eigen leed

Jullie kunnen jullie eigen pijn niet aan

Jullie staren naar anderen via jullie computerscherm

of via andere media, of op straat

Jullie kunnen geen blikken aan

dat merk ik wanneer ik door de stad wandel en de passanten vriendschappelijk  probeer toe te lachen, zoals ik dat in mijn land zou doen – jullie dan kijken dan snel  weg

Jullie hebben daar een truukje voor – een snelle ontwijkende oogbeweging, een reflex.

Omdat jullie allemaal met een vreselijke geheim schijnen rond te lopen dat jullie met niemand kunnen delen.

Jullie hebben geen rituelen meer om dood en lijden een plaats te geven.
Het hoort gewoon niet bij jullie samenleving.

Ook seks gebeurt verborgen. Achter gesloten deuren.

Dat een seksueel samenzijn kan hier misdaad, agressie en onderdrukking kan betekenen…

Een jong meisje werd misbruikt wanneer ze nagenoeg twaalf jaar was, net voor de oorlog. Door iemand met een erg hoge status.

Verzwijgen jullie om status redenen?

Is dat de reden voor jullie geheimhouding?

Het heeft ons allemaal beroert, wat er met Iris’ moeder is gebeurt. Het heeft ons erg veel vragen doen stellen over deze samenleving hier.

Jullie taboes zijn jullie familiegeheimen geworden

 

Hello darkness, my old friend
I’ve come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence
In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone
‘Neath the halo of a street lamp
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence
And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more
People talking without speaking
People hearing without listening
People writing songs that voices never share
No one dared
Disturb the sound of silence
“Fools” said I, “You do not know
Silence like a cancer grows
Hear my

 

 

 

 

 

54 – even niet

Beste Lezers,

Wij weten het voor dit ogenblik even niet meer…

Zoals ik jullie verleden week reeds zei: Iris wordt  nu volledig opgenomen door de zorg voor haar 91 jaar oude moeder, die ze in huis heeft genomen.

Eigenlijk zien we haar hier niet meer.

Ik zelf ben met gegevens uit een later stadium van Sammy bezig – en wanneer ik die nu zou inlassen verliezen jullie alle chronologie – voor zover die er al was…

Ofwel onderbreken we even, of we maken we een sprong in de tijd?

Wat zouden we doen?

We houden dit even in beraad.

53 – Jaak Timpermans

Deze week heeft Iris geen tekst voor jullie gemaakt. Ze is nochtans lang met jullie talrijke vragen bezig geweest.

Iris werd de laatste maanden volledig opgenomen door de zorg  voor haar moeder. Ze was voortdurend onrustig omdat ze de aanpak hier in het ziekenhuis te Grauwegomme niet langer vertrouwde. – Haar moeder is hoog bejaard en op die leeftijd kan alles onomkeerbaar worden – zei ze. Het was ook erg moeilijk om een dokter te kunnen spreken en bovendien merkte zij dat moeder voortdurend onder verdoving gehouden werd.

Nu heeft zij de knoop doorgehakt. Iris is op eigen initiatief met een ambulance en twee ambulanciers naar het ziekenhuis gereden om haar moeder daar weg te halen.  En ze draagt nu zelf zorg voor haar.

Vandaar dat ze nu even afwezig zal blijven.

 

Over jullie vragen: Een aantal hiervan gaan over de ouders van Sammy.

Wie waren zij en hoe gingen zij met hem om?

Ze komen hier haast niet in beeld, noch zijn vrienden of de omgeving.

We hebben ons best gedaan om hierover meer informatie te achterhalen.

Eén van de bronnen was Jaak Timpermans. Die Sammy persoonlijk heeft gekend. Al waren ze blijkbaar niet de beste vrienden.

Volgens Jaak Timpermans stonden zijn ouders in de buurt bekend als beiden vriendelijke bescheiden, hulpvaardige  en hardwerkende mensen.

Het was heel wat moeilijker om mensen uit de buurt te vinden die ons iets over Sammy zelf  konden vertellen. De meesten liep hij zonder omzien voorbij.

 

Jaak is onze naaste buur. Mijn vrouw en ik beperken ons tot een beleefdheidsgesprek. Ik ga jullie eerlijk bekennen dat wij niet zoveel van Jaak houden. Hij baat het tennisveld uit dat pal achter ons huis gelegen is. Sport is het enige onderwerp waarmee ik met hem regelmatig in gesprek ga.  Wanneer het over zijn vroegere buur ging wordt hij telkens erg  negatief.  Zijn stem doet mij aan iets of iemand denken maar ik kan ze niet thuisbrengen.Waar zou ik ze nog hebben kunnen horen…een snerpende nasale stem, die stoot vanonder een dun donker snorretje dat net de lengte van zijn dunne lippen volgt onder een scherpe neus en ogen waarvan de leden zich nooit lijken te sluiten. Alsof hij steeds op zijn hoede is, steeds wantrouwig.

Hij heeft tot nu toe niet één positief woord over Sammy tegen ons uitgesproken.

Wat we vernamen is dat Sammy’s ouders beiden een administratief werk deden. Voor zover ik heb kunnen opmaken hadden ze een betrekking bij de overheid  maar het is  niet erg duidelijk wat ze precies deden. Waarschijnlijk had hun werk iets van doen met het leger of de ordediensten.

Victor Van der Straet en Jaak Timpermans verstonden elkaar blijkbaar goed.