Terug

We zij net terug.

Net, terug.

Uitpakken, Iris nog niet gezien

Op het tafeltje in het achterhuis ligt geen bericht.

wel…wat kan ik jullie dan vertellen?

Niets?

De rompslomp van onze terugreis?

Wie zou daar wijzer van worden?

Wachten op de luchthaven

drukte – daardoor lijkt het wel of de vitamines van rust uit mijn lichaam vervlogen zijn.

De kinderen zijn moe maar monter.

Maria-Letizia schakelt tijdens zo een reis over naar haar “organiserende modus”:

Ze wordt de stengel in de branding: ze staat, recht en lenig, schouwt overschouwt alles met haar flitsende blik en leidt alles in goede banen

Alles ziet zij eerder dan ik – aan welke rij we beter aanschuiven in de luchthaven .
Hoe we best onze taken verdelen.
Waar we de bus we dienen te nemen.

En ik loop daar zo maar bij met onze kleinste op mijn rug -moe maar gerustgesteld.

Dus, voilà, we zijn terug.

Morgen weer aan de slag en de kinderen terug naar school.

Aanstaande donderdag spijbelen ze mee met de Belgische jongeren.

Ja het is hun toekomst, en hun mama stapt met ook mee.

… en ik zou

 

Anker! Anker! Waar ben je? – hoor Maria-Letizia roept mij

neen, nu geen tijd

Volgende week beter!

Dan hervatten we onze zoektocht naar de geheimen van Sammy

 

 

marooned

Ook de kabelbaan heeft het vandaag begeven – maar geen nood – we zitten nog lang niet door onze voorraden heen.

De cabine hangt halverwege de bergflank – plots gestopt- heen en weeg wiegend met de wind – een zielig gezicht, eigenlijk – een berekend risico – de reden waarom geen personen mee mochten reizen.

Je kent maar het waarom van een reden wanneer je de gevolgen ervan ziet.

Er waren verschillende reizigers hier in het dorp die veel weerwerk boden toen de gidsen geen personen langs de kabelbaan toelieten – en eigenlijk begreep ik dat ook niet zo goed – de cabine vertrok hier telkens haast leeg – op enkele postzakken na – waar om mocht niemand mee? We zouden gered zijn aan de andere kant.

Sommige “heethoofden” hadden zelfs een beurtrol opgesteld om zeker te zijn als eerste weg te kunnen. Maria-Letiza en ik stonden al dat druk gedoe een beetje of een afstand te bekijken – Hoe mensen zich in zo’n situatie kunnen gedragen…

Ik had gezien dat er vlagposten langs langs een weg stonden – bestemd voor hangende vlaggen – publiciteitsspandoeken eigenlijk, in “T ” vorm op een telescopische as gemonteerd.

Die brachten mij op een idee:

Iedereen is hier druk in de weer om de meters sneeuw van de daken te verwijderen – wat een moeizame en gevaarlijke karwei is – maar ik heb een oplossing gevonden : Wanneer je de telescopische arm van die vlaggenmast losmaakt en helemaal uitrekt (3-4 meter) en je drukt die dan in de sneeuw op het dak – dan hoef je beneden maar te trekken  – Als een reusachtige zwabber haalt de “T” onderliggende sneeuw weg en daardoor komen de hopen die daarboven liggen gelijk mee – hier gaat dat ruimen nu in een mum van tijd.

We laten hier de dingen op hun beloop en berusten in ons zalig lot – het genoegen om even van de wereld afgesloten te zijn.

Ik vraag me af of dit bericht jullie zal bereiken?

 

 

 

Intermezzo / sneeuwwit

af en toe connectie internet

genoeg voor een mailtje,

maar hulp is onderweg!

er is een kabelbaan die op mirakuleuze wijze toch blijft werken en die over twee bergtoppen de vallei met het stadje verbindt, langs daar worden we bevoorraad.

Langs de bergpas is iedere doorgang nu onmogelijk.

de kinderen blijven het prettig vinden, ze hoeven niet naar school.

Maria-Letizia heeft eindelijk tijd gevonden om bij te lezen  – dat is het liefst wat ze doet, ze koopt iedere vrijdag de litteraire bijdrage van Le Monde.

Ik sport, en mijn werk…zouden ze met de handen in het haar zitten zonder mij?

Van het Westelijk front geen nieuws.

De wereld draait zonder mij verder.

Heerlijk!

ingesneeuwd

ingensneeuwd

we worden bevoorraad langs een kabelbaan

wij geraken niet terug

 

heerlijk stil en af en toe een doffe knal of een fel gekraak

zelfs het kerkklokje kan niet meer kleppen

heerlijke rust

Om Mani Padme Hum

 

sneeuw SNEEUW ondoordringbaar Wit

Sneeuw en

sneeuw volgt en

daarachter nog

andere sneeuw tot

zover

de

blik

reikt

 

 

 

wit

 

 

 

 

Wit – even wit als deze pagina hier voor je ogen

 

 

 

 

wit

 

 

 

 

 

 

Ondoordringbaar Wit

 

 

 

 

wit tot ginds

 

 

 

 

en ginds wit

 

 

 

 

 

sneeuwwit sneeuwwitje

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

sneeuwblind

 

 

 

 

 

 

we zitten hier vast!

 

 

 

 

(jullie horen wel volgende week of we hier uit zijn geraakt, ondertussen…)