5 – The Perfume

There was that punching smell that made me inhale deeply – Immediately – instinctively.

At the same time, a melody came to my mind
– I walked with grandfather through the fields and we sang together.
I never had heard that melody anymore.
Now the voice of grandpa resounded – and every word of the song came clear to my mind.

– Where did that smell come from? – so recognizable – so strong!

I looked around – under the stairs I discovered an access to a conservatory.
The plants had grown through the cracked windows.
I managed to open one of the doors.
A strong fragrance hit me.
Several bushes, trees and slabs filled all of the space up to the ridge.
I could recognize some out of my native country – but there were many that I never had seen before.
Here and there flower pots were burst under pressure of their roots.
Upward, their pursuit of light had led them to form a thick patch of fogliage.
This conservatory had turned into a darkly wildered arbor

A rusty object blocked a passageway – it turned out to be a wheelchair covered up with slings.

What I had thought before to be lianes – hanging in loops under the trees – actually turned out to be plastic tubes filled with a certain liquid.
They were so thickly covered with greenery that they could hardly be distinguished from the plants.
They hung scattered here and there throughout the whole conservatory.

A multitude of odors came me to me – almost intoxicating.
They merged with the damp warm atmosphere of earth and rotting –
And the sweet sparkling perfumes that brought me back to my home land and my youth.

Advertenties

5 – Het Parfum

Er hing een geur die ik instinctief diep opsnoof.

Gelijk kwam er een deuntje in mij op – Ik liep terug aan de hand van grootvader door de velden en we zongen tezamen.
Dat melodietje had ik nimmer meer gehoord.
Nu weerklonk de bromstem van opa – en ieder woord van het lied verscheen mij helder voor de geest.

Waar kwam die geur toch vandaan? – zo herkenbaar – zo sterk!

Ik keek rond – Onder de trap ontdekte ik de toegang tot een serre.
De planten groeiden door de gebarsten ruiten.
Met enkele flinke rukken slaagde ik er in van één van de deuren vrij te krijgen.
Een walm sloeg mij in het gezicht.
Verschillende her en der door elkaar groeiende struiken, bomen en platen vulden de ruimte tot aan de nok.
Sommige ervan kwamen uit mijn geboorteland – maar vele van deze gewassen had ik nooit gezien.
Hier en daar waren bloempotten gebarsten onder druk van wortels.
Boven had hun streven naar licht geleid tot een dik bladerdek.
Deze serre was verworden tot een donker verwilderd prieel

Een roestig voorwerp versperde er de doorgang – Een rolstoel doorgroeit met slingerplanten.

Wat ik voor eerst voor lianen had gehouden – die in grote lussen aan de bomen hingen – bleken in werkelijkheid plastieken darmpjes te zijn waardoor een vloeistof druppelde.
De buisjes waren zo erg met groensel bedekt dat ze nauwelijks van de planten te onderscheiden waren.
Zij hingen her en der verspreid over de gehele serre.

In vlagen kwam een veelvoud van geuren vrij die haast bedwelmend waren.
Zij vermengden zich met de vochtige en warme atmosfeer van aarde en verrotting –
En de zoete tintelende parfums die mij steeds opnieuw terugbrachten naar mijn thuisland en naar mijn jeugd.

4 – the interior

The notary had given me an old heavy key.
– The lock looked broke –
But I did not have to worry about that – he said –
“Everything works fine – You have to push firmly, because it’s a very heavy door!”

Indeed, I could push it open just wide enough to worm myself in

– Well, I have already made my decision -I said to myself – I never want to come and live here! – But I didn’t want to disappoint my wife down – so I went on – I took a look –

I stood in a lobby .
– On the right: A hal with bright blue floor tiles.
And when I looked up
– A niche in the wall before me containing some rusty rifles.
(“Winchester” was still readable on one of them.)

– On the Left: A door – stairs – a basement?

I crossed the hal and climbed a wide marble staircase.
Touched the handrail – cold – metal? – copper! – I expected wood.

Upstairs I found an interior as I only knew out of old European movies
– High ceilings – a huge gold-plated mirror over a black marble chimney sheath – dark-wood armoires – carving – which showed foliage, animals, fruit and hunting scenes.
– A silver chandelier with crystal lamps and a pendulum.
Amidst a large round oak table stacked with al kinds of objects.

All was covered in a thin layer of pale dust – clouding by every move I made.
– Under a thick carpet cracked a parquet.
The scents were particular – difficult to describe – kasha or roses?

I discovered a small library – different paintings in which I could only distinguish color stains and stripes.

That multiplicity of objects appearing in each room began to draw my attention – sometimes I could hardly guess what their function could have been.

I became more and more curious by opening every next door.

But the unpleasant feeling of being an intruder came over me.
I was not a buyer anymore, approving a property – I felt like an intruder –

It was quiet.
There was that strange threat of abandoned places.

I became uneasy.
I searched my way back – walked down the stairs – touched for the key in the pocket of my jacket – stepped towards the front door – grabbed the knob-
But when I held it in my hand – something was withdrawing me…

4 – Het Interieur

De notaris had mij een oude zware sleutel meegegeven.
– Het slot hing half uit haar hengsels –
Maar daar hoefde ik mij geen zorgen over te maken had hij gezegd –
“Alles functioneert naar behoren – wel stevig duwen, want het is een erg zware deur!”

Inderdaad – ik kon ze net ver genoeg open wrikken om mij zijdelings naar binnen te wurmen.

– Och! Welke zin heeft het allemaal – mijn besluit staat al vast – hier wil ik nooit komen wonen – Maar ik wou mijn vrouw niet teleur stellen – dus ging ik verder kijken –

Ik bevond mij in een voorportaal.
– Rechts: een helder trappenhuis met fel blauwe vloertegels.
– en toen ik opkeek:
Een nis in de muur met daarin enkele roestige geweren.
(“Winchester” was nog leesbaar op één ervan.)

– Links: Een deur – daarachter een trap naar beneden – een souterrain?

Ik beklom een brede marmeren trap.
Betastte de leuning – werd de kilte van koper gewaar daar waar ik hout verwachtte.

Boven trof ik een interieur aan zoals ik die enkel uit oude Europese films kende – Hoge plafonds – een enorme goudomrande spiegel boven een zwart marmeren schoorsteenmantel – Zware kasten in een donkere houtsoort – met snijwerk waarin gebladerte, dieren, vruchten en jachttaferelen waren uitgebeeld.
– Een koperen kroonluchter met kristallen lampions en een pendule.
Te midden van een grote ronde eikenhouten tafel volgestouwd met velerlei voorwerpen.

Over dat alles lag een fijne bleke stoflaag die wolkig verstoof bij iedere beweging.
– Onder een dik tapijt kraakte een parket.
De geuren waren bijzonder maar moeilijk te beschrijven – hadden ze iets van kasha of rozen?

Ik ontdekte een kleine bibliotheek – verschillende schilderijen waarin ik enkel kleuren, strepen en vlekken kon onderscheiden.

Die veelvoud van voorwerpen die in iedere kamer opdoken begon meer en meer mijn aandacht op te slorpen – soms dingen waarvan ik de functie nauwelijks raden kon.

Ik werd nieuwsgieriger bij het openmaken van iedere deur.

Maar het onbehaaglijke gevoel van indringer te zijn overviel mij.
Ik was geen koper meer die een pand komt bezichtigen – maar een huisschender – een indringer – die rondspiedde.

Het was er stil.
Er hing die onwezenlijke dreiging die van verlaten huizen kan uitgaan.

Het pand benauwde mij.
Ik zocht mijn weg terug – liep de trap af – tastte in mijn jaszak naar de sleutel – stapte op de buitendeur af – greep de deurknop –
Maar toen ik die vast had werd ik iets gewaar dat mij tegenhield.

3 One week later

One week later I drove back.

We had fixed an appointment with the houseseller.
But that day my wife had to work and the kids had school.
So, I went there on my own.

We did searche the web for more information.
But we had not learned much.

One recognizable photo and a notary office announcement saying:

“Mansion for sale,
Early 19th century (year unknown)
Two floors, to be renovated
Surrounding 3 hectares, “

 
– well, that was far from everything.

The rusty fence resisted creakingly.

I wanted to have a look around starting with the exterior.
Trying to make my way about the house took the effort of getting through the high grass of this sloping garden.
– looked like a cube with a roof on top of it
– three windows on each side and above, there were again three.

I had to watch where I put my feet.
Over time, recognizable and unrecognizable objects had gained their place in the midst of vegetation.
A rusty bike was almost unrecognizably swallowed by ivy.
And beyond, the colorless carcass of an indefinable rig jut out of the wildlife growth.

The outside walls, coated by an undetermined color.
showed here and there dark red bricks .
Angular clouds were reflected by cracked windows…

This house did not seem at all wat we saw last week.
It had lost almost all of its glory.
Now it made the courage of the bravest man sink.

Suddenly there was a soothing noise – somelike a waterfall –
I stumbled in the direction of the rumor and discovered a row of poplars raging in the wind.

From out of nowhere a woman’s voice was heard.
She shouted something incomprehensible – then joyful cries followed –
– Pok! … Pok! – a tennis game?
A hull – there an arm, and running legs showed through the green.
The back of a head appeared and disappeared immediately.
Whits of white flickering through the bushes at every move of the players

3 – Een week later

Een week later reed ik terug.

We hadden een afspraak gemaakt met de verkoper.
Maar mijn vrouw kon zich niet vrijmaken, en de kinderen hadden school.
Dus, reed ik er alleen naartoe.

We hadden het web doorzocht naar wat meer informatie.
Maar erg veel waren we niet te weten gekomen.

Eén herkenbare foto en een notarieel bericht :

“vrijstaand herenhuis te koop,
begin 19 de eeuw (bouwjaar onbekend)
twee verdiepingen, te renoveren
omliggend 3 hectare,”

– dat was ver alles.

Het roestige hekje protesteerde snerpend.

Ik wou mij eerst vergewissen van de staat langs de buitenkant.
Ik probeerde om het huis heen te lopen – Het leek wel een kubus met een dak erop – aan iedere kant drie hoge ramen met telkens daarboven weer drie.
Het kostte mij heel wat moeite om mijn weg door deze hellende tuin te banen – zo hoog stond het gras!

En goed uitkijken vooraleer ik mijn voeten zat.
Door de tijd hadden her en der herkenbare – en onherkenbare voorwerpen hun plaats verworven tussen de woekerende gewassen.
Een roestige fiets was haast onherkenbaar opgeslokt door klimop.
En wat verder stak de kleurloze karkas van een tuig boven de wildgroei.

De buitenmuren waren bekleed met verfresten van een onbestemde kleur.
– waaruit hier en daar naakte donkerrode bakstenen staken.
De gebarsten hoge ramen speelden een hoekig spel met weerspiegelende wolken…

Dit huis geleek helemaal niet meer op dat van een week geleden.
Van kortbij had het zijn antieke schittering verloren.
Nu deed het de moed van de dappersten verzinken.

Opeens een aanzwellend geruis – als een waterval –
Ik strompelde in de richting van het gerucht en ontdekte een rij populieren waaraan de wind heftig rukte.

Vanuit het niets klonk een vrouwenstem.
Zij riep iets onverstaanbaars. Waar jeugdige kreten op volgden –
– Pok!…Pok! – een tennisspel?
Een romp – daar een arm, en ginds rennende benen schoten op tussen het groen.
Even verscheen de rugzij van een hoofd en verdween dan weer meteen.
Flarden wit flitsten tussen de struiken bij iedere beweging van de spelers