85g De Onbekende

Transcriptie VHS-tape vervolg

X: wanneer je als kind alles doet zoals je opvoeders dat vragen… je beantwoordt daaraan …zonder dat je daar bewust van bent…de atmosfeer van het ouderlijke huis is de zuurstof die je inademt…daar accepteert het kleine kind alles onvoorwaardelijk…zelfs de meest gewone situatie zou door een kind dat daarin is opgegroeid, niet als ‘ongewoon” ervaren kunnen worden… maar precies als herkenbaar

(onverstaanbaar)

…Sammy stelde zich geen vragen over zijn ouders…nooit!…Wij waren het die dat aanbrachten die hem daarop wezen…maar zelf aanvaardde hij nooit dat iemand zijn ouders in gebreke zou doen uitschijnen, nooit!…ik geloof dat zijn deelname aan sessies in de Kring…voor hem ook een manier waren… om er achter te komen hoe andere mensen in elkaar zaten…hij had heel weinig contacten…en onze bijeenkomsten gaven hem telkens een gelegenheid om dat te ontdekken…ik denk niet dat…ik geloof niet… dat hij veel vorderingen heeft gemaakt…

Kijk, zo’n situatie kan je maar goed begrijpen kan je maar duidelijk zijn indien daar een kentering in komt en die kwam niet! Wat wij zagen kon hij niet zien!
Je zou pas duidelijk kunnen aantonen dat je, dat wij, als groep, het bij “het rechte eind” zouden gehad hebben doordat onze opmerkingen verandering, verbetering zouden gebracht hebben in zijn leven – die kwam niet…hij wentelde zich in zijn problematiek
wanneer iemand een ommekaar in zijn leven kan maken, wanneer De Kring daarbij kan helpen – een ander levenspad te kiezen – iets belangrijk te ondernemen, dan heeft die De Kring eigenlijk iet meer nodig!
…een ladder -zeg maar- die daarna weggesmeten kan worden
en we zien dan ook iemand anders voor ons dan degene die we ontmoetten.

Iris : ja sommigen zijn hier zeer sterk geëvolueerd, maar wik weet niet zo, ik kwam hier, omdat ik mij deel voelde, nog steeds deel voel uitmaken van De Kring, als solidariteit. Ik bedoel, je gaat zo maar niet weg wanneer je problemen zijn opgelost, dat zou het gevoel geven dat je de anderen achterlaat. Ik had toen voornamelijk het moeilijk met mijn moeder, en met loslaten in het algemeen, en dan het rouwproces dat na haar dood volgde. Maar ik heb De Kring nooit opgegeven. Ook niet daarna. Ik geloof dus niet dat het als een soort ladder is die je daarna wegwerkt. Misschien is dat zo bij een therapeut, ik bedoel de begeleiding door een psychiater. Iets officieel zeg maar. Hier voel ik de geest van solidariteit als heel belangrijk aan. Ik mag gerust zeggen dat ik hier graag kom! Dat ik zelfs naar onze bijeenkomsten uitkijk. Vroeger in de tijd van Sammy, en nu nog altijd, met de nieuwe mensen die er ondertussen deel van uitmaken. Het is telkens iets nieuws, en het is goed om ier samen te zijn. Ik voel mij hier veilig. Een gevoel van veiligheid, zelfs geborgenheid dat ik nergens anders zou kennen…