85f De Onbekende

Videoband VIII – transcriptie (één spreker is buiten beeld en onbekend “X”)


X: Sammy begreep dat niet…hoe hij zich voortdurend in onmogelijke situaties werkte…dat had met heel veel te maken…we konden hem dat niet duidelijk maken

Iris: inderdaad, en het was ook voor ons dikwijls moeilijk!

X: Kijk, het feit alleen al dat hij aan zo’n groep als ‘De Kring’ meedeed zegt eigenlijk heel veel van hem…de meesten hier van onze leden zijn mensen die levensproblemen ervaren die we allemaal wel eens tegenkomen, rouwen bij verlies, omgaan met een scheiding, moeilijkheden om zich aan ingrijpende veranderingen in hun leven aan te passen …en de jeugdervaringen komen daar steeds naar boven…Maar bij Sammy was dat …was dat zijn manier om ….om er achter te komen hoe mensen eigenlijk waren…Hij had geen praktijk in de omgang, zeg maar…en dat was niet omdat hij dat zo had gewild…Op de duur leek wel dat hij voor dat afgezonderd leven koos…maar eigenlijk kende hij niets anders…dat was zijn manier om te overleven.
En hier kon hij ervaren wat er in mensen omging.

Iris: ja, inderdaad! Hij bleek steeds heel goed geluisterd te hebben naar de anderen, ook al gaf hij dikwijls een passieve en afwezige indruk…en hij bleek over een buitengewoon inlevingsvermogen te beschikken!

X: Tja, inleving …dat was zijn manier om voor de anderen, om voor zijn ouders te zorgen…hun naar heug en meug in te volgen…op hen ingesteld te zijn. Hij was zeker geen praktisch mens! Maar hier leerde hij tenslotte wat er in ander om kan gaan….en hoe anderen op hem respondeerden…

X: Dat bleek heel nieuw voor hem te zijn…Kijk, ik zie dat zo…wanneer een jong mens geïsoleerd geraakt binnen een gezin…dan zijn er een reeks van natuurlijke uitwegen…plaatsen …personen…die…waaraan de opgroeiende jongen zich kan optrekken, waarin hij zich kan herkennen…in de regel is dat de ‘peergroup’ of de school of de jeugdbeweging, of iemand uit de familie, een nonkel of tante…sport…of de school. Bij Sammy waren al deze vluchtwegen gesloten…soms leek het wel of zijn ouders die angstvallig bewaakten… er voor zorgden…bewust of onbewust…dat hij nergens naar nergens nog weg kon…dat hij nooit daar kon geraken…tenzij op die plaatsen waar hij nooit zou kunnen aarden, zodat hij zeker naar hen diende terug te keren!…doordat er geen andere weg was…Volgens mij vertelt dat veel over zijn zwijgzaamheid…wanneer je …wanneer iemand steeds geconfronteerd wordt met zijn omgeving en nergens een herkenningspunt aantreft dan …dan …je het… het is dan duidelijk waarom die zwijgt…wat zou die kunnen zeggen trouwens? Hoe zou die contact kunnen maken? Er was niet iets waarmee hij zich kon voorstellen…iets om mee naar de andere toe te gaan, of iets waardoor hij de anderen kon verstaan…tenzij die duidelijk kenmerken van zijn vader of moeder zou hebben gehad…Dat waren waarschijnlijk de enige…karaktertrekken waarop hij wist hoe te responderen met zijn zorg. Zijn zwijgzame aandacht!