13 – De Buren

Onze naaste buren hebben tegen ons hun eerste woord gesproken
– we wonen hier ondertussen bijna een jaar-
Mijn uiterlijk en mijn accent geven te kennen dat ik uit een ander werelddeel kom. Zou dat hier achterdocht kunnen wekken?
En zou die toestand nu veranderd zijn door die urgentie op het werk?

Ik ben het vergeten te vertellen, en ik ben er ook een beetje beschaamd om –
Want ik hou helemaal niet van opvallen –

– Wat er gebeurd is?

Wel er was een noodsignaal in de centrale waar ik werk – daarom hadden ze mij uit bed gebeld.

De gegevens die aan de telefoon werden verstrekt deden mij niet opschrikken
– Ik geef toe dat dit door jarenlange ervaring komt.
Indien ik hetzelfde had gezien toen ik de leeftijd had van mijn collega’s met wachtdienst – dan had ik waarschijnlijk wel opgesprongen – maar “wanneer je de details op hun juiste waarde weet te schatten dan krijgt het grote geheel maar pas zijn ware betekenis” (wie zei dat ook al weer?)

Ik weet dat je in zo’n situatie steeds alle parameters in acht moet nemen – ook deze die op het eerste zicht onbelangrijk lijken – en die vroeg ik onmiddellijk op – en die stelden mij onmiddellijk gerust.
Ik wou zelf naar de oorzaak van de storing gaan zoeken. Maar mijn jongere collega’s waren zo benauwd dat ze mij zelfs de tijd niet gunden om mijn computer op te starten

Ik legde in de grootste kalmte uit dat alles veilig kon wachten tot de volgende ochtend – en dat er helemaal geen reden was tot paniek – maar daar wilden zij helemaal niet van weten – ze wilden mij erbij, nu onmiddellijk in de controlekamer.

Ik vond het allemaal erg overdreven en opgewonden.
Toen ze dat doorhadden vonden ze niet beter dan de helikopter op ons huis af te sturen om mij op te pikken! – Midden in de nacht alstublieft!

Protesteren hielp niet – stem verheffen ook niet
-Hij is reeds vertrokken!- klonk het aan de andere kant van de lijn.

En inderdaad – ik had mijn broek nog niet aan,  toen ik vanuit het slaapkamerraam enkele zoeklichten over het grasveld zag glijden
– een enorm geruis ging door de populieren en daarna dat grotesk gedaver van schroefbladeren.

Ik zonk bijna door de grond van schaamte.
Heel de buurt wakker maken!
Wat zullen de mensen wel gaan denken!

Maar het vreemde is dat ik sindsdien vriendelijke hoofdknikjes krijg van onze buren – Ze hebben mijn vrouw uitgevraagd over die nachtelijke overrompeling.

Ik knik, zwaai en lach vriendelijk telkens wanneer ik hen zie en krijg nu steeds hun vriendelijke groet terug.
Eindelijk hebben we hier wat contact met onze omgeving!

Advertenties